Un jorn que me passejavi ambe ma bicicleta, vegèri, al mitan de la rota que mena a MONTPEZAT, un còlverd qu'èra acapat. Èra benlèu ablasigat per son long viatge d'AFRICA o de SIBERIA . Començavi de pantaissar. Me pensavi :  « Aquela volatilha acabarà sa vida dins mon saquet ; ne'n farai un bon fricòt ambe d'olivas »

Dapasset, me sarravi sens bruch. Coma lo chin de PAVLOV, salivejavi, lipavi. Bolegava pas aquel aucelàs !

Me diguèri : « Arribat pròcha del, cabussarai coma lo BARTHES e l'agantarai ». Las mans davant, sautèri e me trobèri al sòl ambe ma bicicleta ; aviái oblidat de desclavar las correjas de las pedalas !

Aquel bruch desrevelhèt lo còlverd e, d'un còp d'ala, prenguèt sa volada, me fasent un « coin, coin » trufandièr.

Aquò me remembrèri l'istòria de PERRETTE e son topin de lach.

 

                                                                      Jack Sabatier – Novembre 2009

                                           avec l'aimable correction d'Huguette Bertaudon